Hayranlık, çoğu zaman “hayatı değiştirecek” bir duygu gibi görünmez. Dev çığlıklar, büyük sahneler ya da destansı hikâyeler aramazsın; bazen sabah uyanır uyanmaz kulağında çalan bir şarkıda, bazen de sokakta yürürken gözüne ilişen bir ayrıntıda kendini gösterir. Günlük rutinin içine sızan o şey, birden “burası tam benlik” dedirten bir ışık yayar. Yıllar önce sıkıcı ödevinden kaçmak için seyrettiğin bir videoda, ya da favori sanatçının performanslarını taklit ettiğin bir akşamda, bu hayranlığın izleri vardır.

Sana Hayranım bir söyleşi serisi. Amaç, kendimize dair hatırlatmalar sunan, yeni tanışmalara olanak sağlayan beğenilerimizi dışa vurmak. Yani “Sana hayranım!” cümlesini yüksek sesle söylemek. Bir yandan öznelliği, öte yandan birlikteliği kutlamak.

Mörç Studio olarak bu seride konuklarımıza hayranlıklarını hatırlatan, bu yoğun beğenide kendinle karşılaşma hikâyesini ortaya çıkaran bazı sorular sorduk. Onlardan cevapları diledikleri formatta iletmelerini istedik: kolaj, resim, fotoğraf, ses kaydı, video ya da yazı. Hiç fark etmez; senden kopsun yeter dedik. Serinin yeni konuğu Mislina Göksel oldu.

Hayranlık kimi insanlar için bir sanatçıyla, kimi insanlar için bir sesle başlar. Mislina Göksel için o hat, çocuk kitaplarının kurduğu dünyada açılıyor.

Renkli illüstrasyonlar, duyguyu doğrudan anlatan metinler ve insanı yavaşlatan küçük izler; zamanla bakışını, zevkini ve yaşam alanıyla kurduğu ilişkiyi biçimlendiriyor.

Hayranlık tek bir nesneye yönelen yoğun bir beğeniden çıkıp, gündelik hayatın içine yayılan bir dikkat biçimine dönüşüyor.

Sana Hayranım serisinde, hayranlığın insanın düşünme ve hissetme biçimini nasıl dönüştürdüğünü konuşuyoruz.

Seni gördüğünde, denk geldiğinde, karşına çıktığında gerçekten “büyüleyen” şey nedir? Onu neden seviyorsun?

MİSLİNA GÖKSEL

Beni gerçekten büyüleyen şey, okuduğumuz çocuk seçkileri içerisindeki duyguların en düz, en filtresiz hâliyle anlamlandırılabilmesi sanırım. O metinlerde her şey olduğu gibi; saklanmadan, süslenmeden var oluyor. Ama zamanla bundan ne kadar uzaklaştığımızı, o saf duyguları kendi içimizde ne kadar komplike hale getirdiğimizi fark etmek bana hep çok çarpıcı geliyor. Belki de bu yüzden, o yalınlığın ve doğrudanlığın izini hâlâ içimde aramaya devam ediyorum.

Yaşam alanında muhakkak olmasını istediğin şey nedir? Ona karşı hislerin nedir?

MİSLİNA GÖKSEL

Yaşam alanımda muhakkak olsun dediğim şey, bana kendimi hatırlatan küçük izler sanırım. Çok büyük ya da gösterişli şeyler değil; bir köşede duran bir kitap, bir çizim, bir ışık belki küçük bi çocuk. İçeri girdiğimde bana ‘buradasın’ diyen, beni yavaşlatan ve kendi içime döndüren detaylar. Çünkü bir alanı gerçekten yaşanır kılan şeyin, içindeki eşyalarla birlikte, hissettirdiği duygu olduğuna inanıyorum.