Hayranlık, çoğu zaman “hayatı değiştirecek” bir duygu gibi görünmez. Dev çığlıklar, büyük sahneler ya da destansı hikâyeler aramazsın; bazen sabah uyanır uyanmaz kulağında çalan bir şarkıda, bazen de sokakta yürürken gözüne ilişen bir ayrıntıda kendini gösterir. Günlük rutinin içine sızan o şey, birden “burası tam benlik” dedirten bir ışık yayar. Yıllar önce sıkıcı ödevinden kaçmak için seyrettiğin bir videoda, ya da favori sanatçının performanslarını taklit ettiğin bir akşamda, bu hayranlığın izleri vardır.

Sana Hayranım bir söyleşi serisi. Amaç, kendimize dair hatırlatmalar sunan, yeni tanışmalara olanak sağlayan beğenilerimizi dışa vurmak. Yani “Sana hayranım!” cümlesini yüksek sesle söylemek. Bir yandan öznelliği, öte yandan birlikteliği kutlamak.

Mörç Studio olarak bu seride konuklarımıza hayranlıklarını hatırlatan, bu yoğun beğenide kendinle karşılaşma hikâyesini ortaya çıkaran bazı sorular sorduk. Onlardan cevapları diledikleri formatta iletmelerini istedik: kolaj, resim, fotoğraf, ses kaydı, video ya da yazı. Hiç fark etmez; senden kopsun yeter dedik. Serinin yeni konuğu Eylül Ezik oldu.

Hayranlık bir kitaptan, denizin içinden ya da David Bowie’nin bakışından çıkıp geliyor; insanın yönünü sessizce değiştiriyor. Eylül Ezik, Patricia Highsmith’ten suyun hafifliğine uzanan o ince ama güçlü etkiyi paylaştı.

Seni gördüğünde, denk geldiğinde, karşına çıktığında gerçekten “büyüleyen” şey nedir? Onu neden seviyorsun?

EYLÜL EZİK

Genelde ustaca düşünülmüş, kıvrak bir zekânın ürünü olan şeyler. Bağırmayan, kendini ispat etmeye çalışmayan, zekâsını sakince taşıyan işler. Bir fikir ya da görüntü bana ne düşüneceğimi söylemediğinde, her şeyi açıklamadığında durup bakıyorum. Orada bir emek, bir incelik, ama aynı zamanda bir geri çekilme hissi varsa işte o zaman etkileniyorum.

Sanırım beni büyüleyen şey, zekânın gösteriye dönüşmediği, sessizce çalıştığı anlar. Bu hissi en iyi kuran dünyalardan birine örnek vermem gerekirse kesinlikle Patricia Highsmith’in yarattığı kurgusal evrenler derim.

Tek bir hikâye ya da tek bir olay değil; ahlâkın sabit olmadığı, kimliğin kayganlaştığı, okuru yönlendirmek yerine rahatsız eden bir yapı. Oradaki anti-kahraman — özellikle Ripley karakteri — iyi ya da kötü olmaktan çok, akılcıdır.

Ve belki de en rahatsız edici olan budur. Kitapları bitirdiğimizde geriye bir sonuçtan ziyade uzun süre dağılmayan bir düşünce hâli kalır. Ve işte bu durum beni çok büyülüyor mesela.

Yaşam alanında muhakkak olmasını istediğin şey nedir? Ona karşı hislerin nedir?

EYLÜL EZİK

Yaşam alanımda kesinlikle ama kesinlikle deniz olmalı. Suda olmak, o hafiflik duygusu…

Sanki yılın sadece yaz ayları için yaşayıp, geri kalan zamanı ona ulaşma hayaliyle geçiyormuşum gibi. Denizin içinde olmasam bile, onu mutlaka görmek isterim. Orada durması yeter.

Sonsuzluğu çağrıştıran bir şey olması beni sakinleştiriyor. Bakarken aceleciliği unutturuyor, zamanı genişletiyor. Suyun altında olmak — hatta orayı fotoğraflamak — hayatımda hep var olmasını istediğim bir hâl.