Kategori: Söyleşi

SANA HAYRANIM #9 | EYLÜL EZİK

0025

Söyleşi

Hayranlık, çoğu zaman “hayatı değiştirecek” bir duygu gibi görünmez. Dev çığlıklar, büyük sahneler ya da destansı hikâyeler aramazsın; bazen sabah uyanır uyanmaz kulağında çalan bir şarkıda, bazen de sokakta yürürken gözüne ilişen bir ayrıntıda kendini gösterir. Günlük rutinin içine sızan o şey, birden “burası tam benlik” dedirten bir ışık yayar. Yıllar önce sıkıcı ödevinden kaçmak için seyrettiğin bir videoda, ya da favori sanatçının performanslarını taklit ettiğin bir akşamda, bu hayranlığın izleri vardır.

Sana Hayranım bir söyleşi serisi. Amaç, kendimize dair hatırlatmalar sunan, yeni tanışmalara olanak sağlayan beğenilerimizi dışa vurmak. Yani “Sana hayranım!” cümlesini yüksek sesle söylemek. Bir yandan öznelliği, öte yandan birlikteliği kutlamak.

Mörç Studio olarak bu seride konuklarımıza hayranlıklarını hatırlatan, bu yoğun beğenide kendinle karşılaşma hikâyesini ortaya çıkaran bazı sorular sorduk. Onlardan cevapları diledikleri formatta iletmelerini istedik: kolaj, resim, fotoğraf, ses kaydı, video ya da yazı. Hiç fark etmez; senden kopsun yeter dedik. Serinin yeni konuğu Eylül Ezik oldu.

Hayranlık bir kitaptan, denizin içinden ya da David Bowie’nin bakışından çıkıp geliyor; insanın yönünü sessizce değiştiriyor. Eylül Ezik, Patricia Highsmith’ten suyun hafifliğine uzanan o ince ama güçlü etkiyi paylaştı.

Seni gördüğünde, denk geldiğinde, karşına çıktığında gerçekten “büyüleyen” şey nedir? Onu neden seviyorsun?

EYLÜL EZİK

Genelde ustaca düşünülmüş, kıvrak bir zekânın ürünü olan şeyler. Bağırmayan, kendini ispat etmeye çalışmayan, zekâsını sakince taşıyan işler. Bir fikir ya da görüntü bana ne düşüneceğimi söylemediğinde, her şeyi açıklamadığında durup bakıyorum. Orada bir emek, bir incelik, ama aynı zamanda bir geri çekilme hissi varsa işte o zaman etkileniyorum.

Sanırım beni büyüleyen şey, zekânın gösteriye dönüşmediği, sessizce çalıştığı anlar. Bu hissi en iyi kuran dünyalardan birine örnek vermem gerekirse kesinlikle Patricia Highsmith’in yarattığı kurgusal evrenler derim.

Tek bir hikâye ya da tek bir olay değil; ahlâkın sabit olmadığı, kimliğin kayganlaştığı, okuru yönlendirmek yerine rahatsız eden bir yapı. Oradaki anti-kahraman — özellikle Ripley karakteri — iyi ya da kötü olmaktan çok, akılcıdır.

Ve belki de en rahatsız edici olan budur. Kitapları bitirdiğimizde geriye bir sonuçtan ziyade uzun süre dağılmayan bir düşünce hâli kalır. Ve işte bu durum beni çok büyülüyor mesela.

Yaşam alanında muhakkak olmasını istediğin şey nedir? Ona karşı hislerin nedir?

EYLÜL EZİK

Yaşam alanımda kesinlikle ama kesinlikle deniz olmalı. Suda olmak, o hafiflik duygusu…

Sanki yılın sadece yaz ayları için yaşayıp, geri kalan zamanı ona ulaşma hayaliyle geçiyormuşum gibi. Denizin içinde olmasam bile, onu mutlaka görmek isterim. Orada durması yeter.

Sonsuzluğu çağrıştıran bir şey olması beni sakinleştiriyor. Bakarken aceleciliği unutturuyor, zamanı genişletiyor. Suyun altında olmak — hatta orayı fotoğraflamak — hayatımda hep var olmasını istediğim bir hâl.

İlk kez hayranlık duyduğunu hatırladığın bir anı anlatabilir misin?

EYLÜL EZİK

İlk kez hayranlık duyduğum bir anı açıkçası çok net hatırlayamıyorum ama hayran olduğum şeylerin beni nasıl değiştirdiğini biliyorum.

Benim için hayranlık, ilham veren itici bir güç oldu her zaman. Bir şeye başka bir yerden bakmaya itti. Bakış açımı genişletti, alıştığım yerden çıkardı. “Böyle de olabilir” deme cesareti verdi.

Hayran olduğun şeyi kısaca anlatmak ve bununla ilgili bir mesaj hazırlamak istesen, bu nasıl bir formatta olurdu ve ne derdin?

EYLÜL EZİK

Bunu anlatmam gerekse, büyük ihtimalle bir metinle değil, bir filmle yapardım ve bu bir Haneke filmi olurdu; sessiz, rahatsız edici ve boşlukları seyirciye bırakan. Başrolde David Bowie oynardı — kimliği sabit olmayan, zamanın içinden geçen bir karakter gibi.

Görsel dünyasını ise Jodorowsky kurardı: Sembollerle dolu, rüya gibi, mantıktan çok sezgiyle ilerleyen, rahatsız edici olduğu kadar dönüştürücü sahnelerle.

SANA HAYRANIM #8 | EDA EMİRDAĞ

SANA HAYRANIM #7 | SEDA ERCİYES

SANA HAYRANIM #8 | EDA EMİRDAĞ

0023

Söyleşi

Hayranlık, çoğu zaman “hayatı değiştirecek” bir duygu gibi görünmez. Dev çığlıklar, büyük sahneler ya da destansı hikâyeler aramazsın; bazen sabah uyanır uyanmaz kulağında çalan bir şarkıda, bazen de sokakta yürürken gözüne ilişen bir ayrıntıda kendini gösterir. Günlük rutinin içine sızan o şey, birden “burası tam benlik” dedirten bir ışık yayar. Yıllar önce sıkıcı ödevinden kaçmak için seyrettiğin bir videoda, ya da favori sanatçının performanslarını taklit ettiğin bir akşamda, bu hayranlığın izleri vardır.

Sana Hayranım bir söyleşi serisi. Amaç, kendimize dair hatırlatmalar sunan, yeni tanışmalara olanak sağlayan beğenilerimizi dışa vurmak. Yani “Sana hayranım!” cümlesini yüksek sesle söylemek. Bir yandan öznelliği, öte yandan birlikteliği kutlamak.

Mörç Studio olarak bu seride konuklarımıza hayranlıklarını hatırlatan, bu yoğun beğenide kendinle karşılaşma hikâyesini ortaya çıkaran bazı sorular sorduk. Onlardan cevapları diledikleri formatta iletmelerini istedik: kolaj, resim, fotoğraf, ses kaydı, video ya da yazı. Hiç fark etmez; senden kopsun yeter dedik. Serinin yeni konuğu Eda Emirdağ oldu.

Bu röportaj Mart 2025 tarihinde gerçekleşmiştir.

Seni gördüğünde, denk geldiğinde, karşına çıktığında gerçekten “büyüleyen” şey nedir? Onu neden seviyorsun?

EDA EMİRDAĞ

Işığı geçirebilen nesnelerle karşı muazzam bir çekim hissediyorum ve sahiden büyüleniyorum. Bunlar, ışığı geçiren ama aynı zamanda kendi varlığıyla görünüşe katman ekleyebilen nesneler; su, meme silikonu, cam prizmalar mesela.

Sanırım bunu da ilişkisel anlamda düşündüğümde, duygusu okunabilen insanlara benzetiyorum. Samimiyet de ‘büyülendiğim’ bir tavır mesela.

Işığı geçiren ama aynı zamanda kendi varlığını hissettiren nesneler, tıpkı duygularını saklamayan, ama yine de kendine has bir derinliği olan insanlarla özdeşleştiriyorum.

Yaşam alanında muhakkak olmasını istediğin şey nedir? Ona karşı hislerin nedir?

EDA EMİRDAĞ

Oyun. Bu benim için yeni bir tavır; anlamlandırmanın ötesinde, oyunlaştırarak ilişki kurabilmek. Oyun, keşfetmeye ve deneyimlemeye açık bir alan yaratıyor.

Sanatta, ilişkilerde ve hatta yaşamın kendisinde oyunlaştırma, katılımı ve bağlantıyı güçlendiren bir şey olabilir.

Gündelik hayatıma oyun ruhunu dahil edecek ritüeller hatta inançlar ekliyorum sonra inançtan sıyrılmaya çalışma oyunu bile oynuyorum. Oyun, heyecanı ve merakı canlı tutuyor. Belki de en çok bunu seviyorum.

İlk kez hayranlık duyduğunu hatırladığın bir anı anlatabilir misin?

EDA EMİRDAĞ

Belki bu günlerde çok fazla karşıma çıktığı ve çocukluğumu çağrıştırdığı için kolaylıkla ‘hayranlık’ hissettiğim şey 7 yaşında üst komşumuzda gördüğüm piyano idi. Kimse çalmıyordu fakat kapağın altında sadece sen dokunduğunda seninle konuşan, varlığı, kapladığı alanı benden çokça büyük ve hakimiyet değil seninle dans etmek isteyen bir varlıktı.

O zamanlar cesaret edememiştim dokunmaya dahi ama şimdilerde o da benimle buluşmak istiyor ki sürekli karşıma çıkıyor.

Hayran olduğun şey seni nasıl değiştirdi?

EDA EMİRDAĞ

Hayran olduklarım önce aşk gibi yüksek bir duyguyla sonra durumu gene kendime yorarak şekilleniyor. Hayranlık duyguma hayran olmak gibi bir şeyden bahsediyorum. Karşımdakine hayran olmak değil, kendi hissime odaklanmak onu görebilmek ve asıl kutsal olanın benim ona hissettiğim olduğunu anladığımda işler fevkalade değişmeye başladı.

“Bir dönem hayrandım ama şimdi pek değil.” dediğin bir şey var mı?

EDA EMİRDAĞ

Umay Umay ve tanışıklığımız sonucu bende deşifre olmuş ‘ünlüler’

Hayran olduğun şeyi kısaca anlatmak ve bununla ilgili bir mesaj hazırlamak istesen, bu nasıl bir formatta olurdu ve ne derdin?

EDA EMİRDAĞ

Bunu şükür ki sanat yoluyla yapabilecek araçlar tanıyorum.
Fotoğraf, video en temel ‘oyuncaklarım’. Bir şekilde de etkileşim hissini içinde tutabilirsem çok mutlu oluyorum. Bu etkileşim sınırları zorlayıp oradan bir duygu çıkarmaya çalışmak da olabilir. Kışkırtıcı, sorgulayıcı, erotik, irite edici de olabilir. Yeter ki duygu çıksın.

Diyeceğim şey ise görsel ifade alanına sahip olduğumu düşündüğüm için ancak öyle en iyi şekilde aktarabilirim.

“Hayranlık, bir şeye değil, onun bende yarattığı hisse dair. Onu görmemin, ona bakmamın ve onun içinden geçmemin şekli benim hikâyemdir.” diyebilirim.

Hayran olduğun şey nasıl bir dünya kurmana yardımcı oluyor? Seni nelerden koruyor?

EDA EMİRDAĞ

Şu aralar hayran olduğum şeyler; oyun, şeffaflık, katmanlar ve etkileşim bana akışkan, deneyime açık ve keşif dolu bir dünya kurmama yardımcı oluyor.

Bu dünya, keskin sınırları olmayan, bir anlamda kendini sürekli yeniden şekillendiren bir alan. Belki bir ışık kırılması gibi… Gerçeklikle oyun oynayabilen, duyguları birer malzeme gibi kullanabilen bir dünya. Sabit tanımlardan uzak, esnek, dönüşebilen, merakın kaybolmadığı bir yer.

Sanırım bu kurduğum oyun beni katı gerçeklikten ve bu günlerde yeni öğrenmeye çalıştığım anlam yüklemeden koruyor. Oyunlaştırarak ilişki kurduğumda, anlam arayışının getirdiği katılığı bırakabiliyorum.

Bazen şeyleri olduğu gibi deneyimlemek, onlar hakkında fazla düşünmeden onlarla akışa geçmek çok daha özgür hissettiriyor fakat dediğim gibi bende yeni öğreniyorum.

SANA HAYRANIM #7 | SEDA ERCİYES

SANA HAYRANIM #7 | SEDA ERCİYES

0020

Söyleşi

Hayranlık, çoğu zaman “hayatı değiştirecek” bir duygu gibi görünmez. Dev çığlıklar, büyük sahneler ya da destansı hikâyeler aramazsın; bazen sabah uyanır uyanmaz kulağında çalan bir şarkıda, bazen de sokakta yürürken gözüne ilişen bir ayrıntıda kendini gösterir. Günlük rutinin içine sızan o şey, birden “burası tam benlik” dedirten bir ışık yayar. Yıllar önce sıkıcı ödevinden kaçmak için seyrettiğin bir videoda, ya da favori sanatçının performanslarını taklit ettiğin bir akşamda, bu hayranlığın izleri vardır.

Sana Hayranım bir söyleşi serisi. Amaç, kendimize dair hatırlatmalar sunan, yeni tanışmalara olanak sağlayan beğenilerimizi dışa vurmak. Yani “Sana hayranım!” cümlesini yüksek sesle söylemek. Bir yandan öznelliği, öte yandan birlikteliği kutlamak.

Mörç Studio olarak bu seride konuklarımıza hayranlıklarını hatırlatan, bu yoğun beğenide kendinle karşılaşma hikâyesini ortaya çıkaran bazı sorular sorduk. Onlardan cevapları diledikleri formatta iletmelerini istedik: kolaj, resim, fotoğraf, ses kaydı, video ya da yazı. Hiç fark etmez; senden kopsun yeter dedik. Serinin yeni konuğu Seda Erciyes oldu.

Sana Hayranım #7 | Seda Erciyes — **Seda Erciyes**

Seni gördüğünde, denk geldiğinde, karşına çıktığında gerçekten “büyüleyen” şey nedir? Onu neden seviyorsun?

SEDA ERCİYES

Kendimi bildim bileli ikonlara çok hayrandım. Baştan sona hikaye tasarlayan, farklı sanat dallarıyla kendini ifade eden, biraz asi ve biraz anormal her ikonu iş üstünde izlemek beni büyülüyor. Bir insanın tutkulu olduğu konuda müdanasızca ve hür bir şekilde su gibi akışını izlemek çok özel. Sanırım benim hayattaki amacımı bulmama yardımcı oldukları için onları çok seviyorum.

Yaşam alanında muhakkak olmasını istediğin şey nedir? Ona karşı hislerin nedir?

SEDA ERCİYES

Güzel ışık, güzel koku, rahat bir koltuk, iyi bir ses sistemi. Yani tüm duyularıma hak ettikleri lüksler yaşatmayı seviyorum. Lüks anlayışım alanında iyi zanaatkarların işlerini çevremde bulundurmak. Bu beni sanatçı olarak besliyor, gözümü ve ruhumu doyuruyor.

İlk kez hayranlık duyduğunu hatırladığın bir anı anlatabilir misin?

SEDA ERCİYES

Okuldan dönüp televizyon karşısında müzik kanallarını keşfetmem ve kliplerin içinde kaybolmam sonucu, kadın şarkıcıları gördüm. Orda, Nil Karaibrahimgil’in o zamanlar beni çok korkutan (Az önce klibi açtım adam hala çok korkunç…) ama kendimi izlemekten alamadığım “XL” klibine tutulduğumu ve o her çıktığında Nil’in taklidini yaptığımı hatırlıyorum. Sanırım bir müzik yıldızı olmayı hayal ediyordum.

Hayran olduğun şey seni nasıl değiştirdi?

SEDA ERCİYES

Bu çocuksu hayal ve çaresiz sevda (müzik) kalbimi önce kocaman yaptı sonra delik deşik etti. En tepelerden dünyayı da gösterdi, bataklığıma da daldırdı. Hayran olduğum tüm ikonlar beni hamur gibi şekillendirdi, sonra hepsini tekrar uğramak üzere bir kutuya kaldırdım ve kendimle uğraştım. Bu aşk, duygularımla başa çıkmayı, kendimi daha iyi tanımamı sağladı, başka insanların hayatına dokunabildim, anılarda var oldum, ilham verdim. Olacağını hiç düşünmediğim şeylerle bana yaşama amacımı tekrar tekrar hatırlattı.

Hayran olduğun şeyi kısaca anlatmak ve bununla ilgili bir mesaj hazırlamak istesen, bu nasıl bir formatta olurdu ve ne derdin?

SEDA ERCİYES

Kocaman ihtişamlı bir kumaş ve yanında bir defter. Zor zamanlarında yumuşacık ve sarıldığın bir yorgan, bazen de iddialı bir pelerin olabilir. O defterden her zor anında bir sayfa okunacak, sonra okuma bittiğinde boş sayfalara yeni şeyler yazılacak. Sonra o sayfalardan şarkı bestelenecek ve pelerinle sahneye çıkılacak.

Hayran olduğun şey nasıl bir dünya kurmana yardımcı oluyor? Seni nelerden koruyor?

SEDA ERCİYES

Çoğu zaman oyun oynamaktan ve hayal kurmaktan ne kadar uzaklaştığımı fark ediyorum. Yaş aldıkça durum daha da vahim. Hayran olduğum şey beni zaman ve mekan algısından koparıp sıkıcı gerçekliğimden bir an olsun kaçırıyor. Müzik ve ikon müzisyenlerin benim üzerimde böyle bir etkisi var, bunu hiçbir şeye değişemem.

O kişinin yarattığı gezegene gidip kendi köyümü kuruyorum, kendi sıram gelince onun kurallarıyla ve renkleriyle elimi oynamak için bekliyorum. Bu, kendi sanatçı yolculuğumda içimdeki çocuğu iyileştirmeye yardımcı oluyor. Görülüyorum ve ben de aynı hisleri başkasına yaşatmak için heyecanlanıyorum.

SANA HAYRANIM #6 | LARA LAKAY

0016

Söyleşi

Hayranlık, çoğu zaman “hayatı değiştirecek” bir duygu gibi görünmez. Dev çığlıklar, büyük sahneler ya da destansı hikâyeler aramazsın; bazen sabah uyanır uyanmaz kulağında çalan bir şarkıda, bazen de sokakta yürürken gözüne ilişen bir ayrıntıda kendini gösterir. Günlük rutinin içine sızan o şey, birden “burası tam benlik” dedirten bir ışık yayar. Yıllar önce sıkıcı ödevinden kaçmak için seyrettiğin bir videoda, ya da favori sanatçının performanslarını taklit ettiğin bir akşamda, bu hayranlığın izleri vardır.

Sana Hayranım bir söyleşi serisi. Amaç, kendimize dair hatırlatmalar sunan, yeni tanışmalara olanak sağlayan beğenilerimizi dışa vurmak. Yani “Sana hayranım!” cümlesini yüksek sesle söylemek. Bir yandan öznelliği, öte yandan birlikteliği kutlamak.

Mörç Studio olarak bu seride konuklarımıza hayranlıklarını hatırlatan, bu yoğun beğenide kendinle karşılaşma hikâyesini ortaya çıkaran bazı sorular sorduk. Onlardan cevapları diledikleri formatta iletmelerini istedik: kolaj, resim, fotoğraf, ses kaydı, video ya da yazı. Hiç fark etmez; senden kopsun yeter dedik. Serinin yeni konuğu Lara Lakay oldu.

Sana Hayranım #6 | Lara Lakay — **Lara Lakay**

Seni gördüğünde, denk geldiğinde, karşına çıktığında gerçekten “büyüleyen” şey nedir? Onu neden seviyorsun?

LARA LAKAY

Su. Vallahi su. Kaç gün düşündüm var mı kapışacak bir şey diye, eşe dosta da sordum “abi ben neyden büyüleniyorum sizce” diye. Konsensus su. Benden hep deniz çıkıyor. Ege’yle, Akdeniz’le, Boğaz’la çok içiçe geçtim ben, küçüklüğümden beri. Atası, dedesi, ruhu, taşı, çakılı, sanatı derken kayboldum içinde. Kuyruğum kuruyor denizden uzak.

Yaşam alanında muhakkak olmasını istediğin şey nedir? Ona karşı hislerin nedir?

LARA LAKAY

Hiç bulandırmayalım: kitaplarım. Kalkan görevi görüyorlar en basitinden.

İlk kez hayranlık duyduğunu hatırladığın bir anı anlatabilir misin?

Lara Lakay

Muazzam zor bir soru bu, ama hazır Mısır’dan ayağımın tozuyla gelmişken ilintili bir cevabım var. Babam, ben daha ilkokul ya da orta sınıflardayım, Kahire Müzesi’nin bir kataloğunu getirmişti bana. “Horus’un/Ra’nın gözü” diye bir imge vardı orada görmüşsündür illa ki. 24 saat kapanmayan, güneş ve ayla nöbetleşe açık kalan bir vicdan gözüymüş, o manevi anlamını çok sonra okudum tabii fakat hatırlıyorum sürekli koluma bacağıma çiziyordum o sembolü.

Hayran olduğun şey seni nasıl değiştirdi?

LARA LAKAY

Meraklı oldum. “Ra’nın gözü” iyi bir örnek çünki oldum olası dillere, sembollere, imgelere hayranım. Çok iyi hatırlıyorum, küçükken oyuncak telefonlarım vardı, millet barbie bebek oynardı ben dünyanın farklı yerlerindeki hayali arkadaşlarımla, atmasyonca İtalyanca, Portekizce, Arapça falan konuşuyordum. (Deli diyecekler) O küçük çocuk and içmiş bir yerde ben bunları öğrenirim diye, sonra da onların hayatını çok merak ediyorum, gideyim göreyim dünyayı demiş. Meraklı bir gezgin oldum ben anlayacağın, nereye koysan evde hissediyorum.

“Bir dönem hayrandım ama şimdi pek değil.” dediğin bir şey var mı?

LARA LAKAY

Titanik 90’larda çıktı ya bizim çocukluğumuzda, ben taktım kafayı transatlantiklere, bineceğim de bineceğim, gemiler de gemiler. Şimdi Karaköy’e yakın oturuyorum her sabah illa ki bir tanesi çıkıyor karşıma yürürken, koşarken. Üstüne para verseler, bir gün dayanır mıyım bilmem. Sandal mandal, balıkçı teknesi işler bana.

Hayran olduğun şeyi kısaca anlatmak ve bununla ilgili bir mesaj hazırlamak istesen, bu nasıl bir formatta olurdu ve ne derdin?

LARA LAKAY

Bu aralar farkettin mi bilmiyorum, Akdeniz havzasındaki müzik kültürlerinin bir arşivini çalışıyorum bağımsız bir proje için. Tony Gatlif’in Vengo’sunda Sheikh Ahmed Al-Tuni ve flamenko gitaristlerinin bir doğaçlama bölümü var. Filmin başı zaten. Ben böyle tüylerimi diken diken eden bir hayranlığa en son ne zaman kapıldım bilmiyorum. Koyalım linki, ben daha da bir şey demeyeyim.

FOTOĞRAFLAR : LARA LAKAY